Klasik yönetim yaklaşımı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Klasik yönetim yaklaşımı 18.yüzyılın yarısından bu yana büyük bir hızla gelişen sanayileşme hareketi toplumların sosyal ,siyasal,kültürel yapılarında önemli ve köklü değişimlere neden olduğu gibi örgütlerin yapısında ve yönetim anlayışında önemli bir değişikliğe neden olmuştur.Yönetimin sezgi ve tecrübenin ön planda tutulduğu deneme yanılmaya dayalı bir faaliyet olduğuna dahil inanışlar buharlı makinenin kullanılmasıyla kitle üretiminin olanaklı hale gelmesi örgütsel devrime , örgütsel devrim ise yönetsel devrime yol açmıştır. Sanayi devriyle birlikte kendi başına çalışan birçok aile grubu ve vasıflı zanaatkar fabrika ortamında nispeten vasıfsız işlerde çalışmak üzere evlerinde ve atölyelerinde bağımsız çalışmaktan vazgeçmişlerdir. Fabrika sahipleri ve mühendisler yeni makinelerin verimli işlemesi için çalışmanın tasarımında ve denetiminde önemli değiklikler yapmanın zorunlu olduğunu fark ettiler adam smith'ın milletlerin zenginliği adlı kitabında övdüğü iş bölümü yoğunluk kazandı ve artan ölçüde uzmanlık esasına dayandı. Çünkü imalatçı firmalar çalışanların karar özgürlüğünü azaltıp kontrolü makinelere ve denetçilere vererek verimliliği arttırma eğilimindeydiler. Bu dönemde işçiler fabrika üretiminin yeni ve katı rutini kabul edecekleri biçimde disipline etmek için yeni prosedürler ve teklifler devreye sokuldu, bunların basında klasik yönetim bulunmaktaydı.[1]

Klasik yönetim yaklaşımı temel ilkeleri

Klasik teori içinde üç ayrı yaklaşım incelenmiştir. Özetlemek gerekirse bilimsel yönetimde verimlilik;iş bölümü ,uzmanlaşma,teşvikli ücret sistemi,çalışma sürelerinin yöntemlerinin ve araç gerecin standartlaştırılması,işin basitleştirilmesi , hareket ve zaman etütleri gibi yollara başvurarak arttırılmaya çalışılmıştır. Yönetsel teoride ise üretimde çok yönetim olgusu üzerinde durulmuş verimliliği arttırmada makro yaklaşım daha başarılı olacağı düşünülmüştür. Fayol'un işletme bünyesinde gerçekleştirmesi gereken faaliyetleri tanımlaması yönetim süreci ve fonksiyonlarını ortaya koyması ve iyi bir örgüt yapısı oluşturmak için uyulması gereken ilkeleri belirtmesi hep verimliliği arttırmak için yapılan çalışmalardır.Bürokrasi yaklaşımında ise ideal bürokrasi modeli yardımıyla iş yerlerinde verimsiz çalışma düzenine bazı çalışanları kayrılmasına,haksızlık ve suistimalleri her şeyi en iyi ayrıntısına kadar yazılı kurallara dönüştürmekle ortadan kaldırmayı amaçlamıştır.[2]

Kaynakça

  1. ^ kırklareli üniversitesi işletme yönetimi ders notu -yar.doc.Adem Baltacı-2016
  2. ^ kırklareli üniversitesi işletme yönetimi ders notu -yar.doç.adem baltacı-2016